SPOTKANIE ZE SŁOWEM – 176/365 – ZAGUBIONE SERCE – (Mt 7,15-20)

Tę historie napisał włoski salezjanin Bruno Ferrero. W pewnym dalekim kraju rosło cudowne drzewo. Połowa tych owoców była trująca. Nikt nie wiedział, która połowa. Z dwóch wielkich konarów jeden niósł życie, drugi śmierć. Przyszedł wielki nieurodzaj i ludzie w tym kraju cierpieli głód. Któregoś dnia umierający człowiek stanął pod prawym konarem, zerwał owoc i zjadł go. Stał potem wyprostowany, spokojny, oddychając coraz pełniej i radośniej. Wszyscy natychmiast skierowali się pod prawe ramię drzewa i zaczęli jeść słodkie, życiodajne owoce. Wieczorem mieszkańcy okolicy zebrali się na naradę. Zdecydowali, aby odciąć lewy konar jako bezużyteczny i tak zrobili. Następnego dnia zobaczyli, że owoce z prawego konaru spadły na ziemię i gniły w kurzu. Drzewo obumarło w nocy.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus powiedział do swoich uczniów: „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach”.

Brak cierpliwości dotyczy chyba wszystkich. Czasem zajmujemy miejsce Boga. Niejednokrotnie oceniamy drugiego człowieka zbyt szybko. Jeśli cos nie idzie po naszej myśli, odcinamy się, nie dając drugiemu szansy. Bóg jest Miłosiernym Ogrodnikiem. Dba o nas. Cierpliwie i pełen łaskawości czeka na owoce. Jak Dobry Ojciec wychodzi na drogę i wygląda czy nie wracam stęskniony.

Panie odnajdź me zagubione serce. Ulecz mnie z mych przewinień, bo Tobie zaufałem

Fot: Alexey Komissarov